سنجاقک

عشق

sanjaghak110 — Sat, 24 Oct 2009 18:43:18 GMT

درد بی سابقه قلب ، نیمه شب از خواب بیدارش کرد . همان وقت تلفن زنگ زد : ببخشید آقای دکتر ، یک بیمار اورژانسی تصادفی آوردند ، نیاز به عمل دارد . لطفا هرچه سریع تر خودتان را به بیمارستان برسانید .

دکتر بدون توجه به درد شدیدش ، بهسرعت از خانه خارج شد .

روزگار او

sanjaghak110 — Wed, 14 Oct 2009 12:52:18 GMT

در زندگی اش هیچ وقت نتوانست چیزی را به صورت نو و دست اول آن طور که دلش می خواست تهیه کند . خانه کلنگی محل سکونتش ، از پدرش به ارث رسیده بود . ماشینش را دسته چندم خریده بود و از رده خارج بود . کلیه وسایل منزلش نیز روزهای نویی شان را جای دیگری گذرانده بودند.

اما به تازگی صاحب چیزی نو و دست اول شده است ، یک سنگ گرانیتی مشکی صیقلی که همه مشخصاتش با خطی خوش روی آن نوشته شده است .

هر شا خه سوالی و هر برگ سو الی

sanjaghak110 — Fri, 09 Oct 2009 16:55:18 GMT

خوشبخت بود ، زیرا هیچ سوالی نداشت . اما روزی سوالی به سراغش آمد . و از آن پس خوشبختی دیگر ، چیزی کوچک بود . او از خدا معنی زندگی را پرسید .اما خدا جوابش را با همان سوال داد . خدا گفت : «اجابت تو همین سوال تو ست .سوالت را بگیر و در دلت بکار و فراموش نکن که این دانه است که آب و نور می خواهد .»

او سوالش را کاشت . آبش داد و نورش داد. و سوالش جوانه زد و شکفت و ریشه کرد . ساقه و شاخه و برگ . و هر ساقه سوالی شد و هر شاخه سوالی و هر برگ سوالی .

و او که تنها یک سوال داشت ، درختی شد که از هر سرانگشتش سوالی آویخته بود . و هر برگ تازه ، دردی تازه بود و هر بار که ریشه فروتر می رفت ، درد او نیز عمیق تر می شد .

فرشته ها می ترسیدند . فرشته ها از آن همه سوال ریشه دار می ترسیدند .

اما خدا گفت : «نترسید، درخت او میوه خواهد داد . و باری که این درخت می آورد ، معرفت است .» فصل ها گذشت و دردها گذشت و درخت او میوه داد و بسیاری آمدند و جواب های او را چیدند .اما در دل هر میوه ای، باز دانه ای بود و هر دانه آغاز درختی و هر که میوای را برد ، در دل خود بذر سوال تازه ای را کاشت .

دنیا بیستون است ، اما فرهاد ندارد

sanjaghak110 — Mon, 05 Oct 2009 21:45:18 GMT

دنیا بی ستون است اما فرهاد ندارد ، و آن تیشه هزار سال است که در شکاف کوه افتاده است .

مردم ی آیند و می روند اما کسی سراغ آن تیشه را نمی گیرند . دیگر کسی نقشی بر این سینه ی سخت و ستبر نمی کند .

دنیا بیستون است روی هر ستون ،عفریت فرهاد کش نشسته است . هر روز پایین می آید و در در گوشت نجوا می کند که شیرین دوستت ندارد ، و جهان تلخ می شود .

تو اما باور نکن . عفریت فرهاد کش دروغ می گوید . زیرا که تا عشق هست ، شیرین هست .

عشق اما گاهی سخت می شود ، آنقدر سخت که تنها تیشه از پس آن بر می آید . روی این بیستون ناساز و ناهموار گاهی تنها با تیشه می توان ردی از عشق گذاشت ، وگرنه هیچ کس باور نمی کند که این بیستون فرهادی داشت .

ما فرهادیم و دیگران به ما می خندد . ما فرهادیم و می خواهیم بر صخره های این دنیا ، جویی از شیر و جویی از عسل بکشیم ، از ملکوت تا مغاک .عشق ، شیر و عشق ، شکر ، عشق ، قند و عشق ، عسل ، شیر و شکر و قند و عسل عشق ، نه در دست شیرین که در دستان خسرو است . خسرو ما اما خداوند است .

ما به عشق این خسرو است که در بیستون مانده ایم .

ما به عشق این خسرو است که تیشه به ریشه هرچه سنک و صخره می زنیم . ما به عشق این خسرو ... وگرنه شیرین بهانه است .

ما می رقصیم و بیستون می رقصد . ما می خندیم و بیستون به ما می خندد . بگذار دیگران هم به ما بخندند . آنها که نمی دانند خسرو ما چقدر شیرین است!

پیامبری و درختی و شهیدی

sanjaghak110 — Fri, 25 Sep 2009 07:49:18 GMT

پیامبری و درختی و جوانی در جوار هم بودند . پیامبر نامش آشنا بود درخت نامش سرو و جوان نامی نداشت ، او شهیدی گمنام بود .

پیرزنی دوا ن دوان به سمتشان آمد . سراسیمهخودش را روی مزار پیامبر انداخت ، (بی آنکه او را بشناسد) و به زاری گفت : پسرم را از تو می خواهم ،شفایش را.

وبه شتاب ،آبی روی سنگ شهید پاشید (بی آنکه نامش را بداند) و به گریه گفت پسرم را . و به چشم بر هم زدنی دستمالی بر دست درخت بست ،(بی آنکه بداند چرا)و به التماس گفت : شفایش را .

پیرزن با همان شتابی که آمده بود، رفت . او می دانست فرصت چقدراندک است . پیرزن در جستجوی استجابت دعا می دوید .

پیرزن دور شد و پیامبر و درخت و شهید او را می نگریستن .

درخت به پیامبر گفت : چقدر بی قرار بود ! دعاییکن، ای پیامبر ، پسرش را و شفایش را . و پیامبر به شهید گفت : چقدر عاشق بود !دعایی کن ، ای شهید ، پسرش را و شفایش را . و هر سه به خدا گفتند : چقدر مادر بود ! اجابتی کن، ای خدا، دعایمان را و پسرش را و شفایش را .

فردای آن روز پیکر پیرزنی را بر روی دست می بردند ، مردم ،با گام هایی شمرده ، بی هیچ شتابی .

و آن سوتر، پسری آرام دستمالی را از درختی باز کرد ، سنگ قبر شهیدی را با گلاب می شست و اما پسر نمی دانست چه کسی دستمال را بر درخت بسته است و نمی دانست چرا سنگ شهید خیس است و نمی دانست این جای پنج انگشت کیست که بر مزار پیامبر مانده است .

پسر رفت و هرگز ندانست که درخت و پیامبر و شهید برایش چه کرده اند .

پسر رفت و هرگزندانست که مادرش برای شفایش تا کجاها دویده بود .

قطره

sanjaghak110 — Tue, 15 Sep 2009 14:13:18 GMT

قطره ،دلش دریا می خواست .خیلی وقت بود که به خدا گفته بود .

هر بار خدا می گفت : «از قطره تا دریا راهی است طولانی . راهی از رنج و عشق و صبوری . هر قطره را لیاقت دریا نیست .»

قطره عبور کرد و گذشت .قطره پشت سر گذاشت . قطره ایستاد و منجمد شد . قطره روان شد و راه افتاد . قطره از دست داد و به آسمان رفت . و هر بار چیزی از رنج و عشق و صبوری آموخت .

تا روزی که خدا گفت :«امروز روز توست .روز دریا شدن.»خدا قطره را به دریا رساند . قطره طعم دریا را چشید . طعم دریا شدن را . اما ...

روزی قطره به خدا گفت :«از دریا بزرگتر ، آری از دریا بزرگتر هم هست ؟ »

خدا گفت :«هست.»

قطره گفت : «پس من آن را می خواهم .بزرگ ترین را . بی نهایت را.»

خدا قطره را برداشت و در قلب آدم گذاشت و گفت :«اینجا بی نهایت است .»

آدم عاشق بود .دنبال کلمه ای می گشت تا عشق را توی آن بریزد . اما هیچ کلمه ای توان سنگینی عشق را نداشت . آدم همه ی عشقش را توی یک قطره ریخت . قطره از قلب عاشق عبور کرد . و وقتی قطره از چشم عاشق چکید خدا گفت :«حالا تو بی نهایتی زیرا که عکس من در اشک عاشق است .»

sanjaghak110 — Wed, 27 May 2009 19:14:18 GMT

در می زنند و پشت در آتش بپا شده است

کوچه به درد ملتهبی دچار شده است

در می زنند و ثانیه ها بی رمق شدند

حجم سکوت ممتد بی منتها شده است

در را شکسته اند و زنی ضجه می زند

:«فضه بیا که محسن اگر...!»فضه پا شده است

میخی که تیغ می شود و زخم می زند

بر بال یک پرنده که سمت خدا شده است

تکلیف یک کبوتر پهلو شکسته چیست ؟

وقتی در آشیانه اش آتش به پا شده است !

دانه می کارم تا صبوری بیاموزم

sanjaghak110 — Sun, 17 May 2009 16:43:18 GMT

دو نفر بودند و هر دو درپی حقیقت اما برای یافتن حقیقت یکی شتاب را برگزیده و دیگری شکیبایی را.

اولی گفت :«آدمیزاد در شتاب آفریده شده ، پس باید در جست و جوی حقیقت دوید .»آنگاه دوید و فریاد برآورد: «من شکارچی ام حقیقت شکار من است .»

او راست می گفت «زیرا حقیقت ،غزال تیزپایی بود که از چشم ها می گریخت . »

اما هر گاه که او از شکار حقیقت باز می گشت ، دست هایش به خون آغشته بود .شتاب او تیر بود . همیشه او بیش از آنکه چشم در چشم غزال حقیقت بدوزد اورا کشته بود .

خانه ی باورش مکزین به سر غزالان مرده بود . اما حقیقت ، غزالی است که نفس می کشد و این چیزی بود که او نمی دانست.

دیگری نیز در پی کسب حقیقت بود . اما تیر و کمان شتاب را به کناری گذاشت و گفت :«خداوند ؛آدمیان را به شکیبایی فراخوانده است . پس من دانه ای می کارم تا صبوری بیاموزم .»

و دانه کاشت ، سال ها آبش داد و نورش داد و عشقش داد . زمان گذشت و هر دانه ، دانه ای آفرید . زمان گذشت و هزار دانه ، هزاران دانه آفزید . زمان گذشت و شکیبایی سبزه زار شد . و غزالان حقیقت خود به سبززار او آمدند . بی بند و بیتیر و بی کمان .

و آن روز، آن مرد ، مردی که عمری به شتاب و شکار زیسته بود ، معنی دانه و کاشتن و صبوری را فهمید . پس با دست های خونی اش دانه ای در خاک کاشت .

روی ماه و لایه ستاره ها

sanjaghak110 — Sun, 03 May 2009 18:19:18 GMT

یک نفر دنبال خدا می گشت ، شنیده بود که خدا آن بالاست و عمری دیده بود که دست ها رو به آسمان قد می کشد .پس هر شب از پله های آسمان بالا می رفت ، ابرها را کنار می زد ، چادر شب آسمان را می تکاند ، ماه را بو می کرد و ستاره ها را زیرورو.

او می گفت: «خدا حتماًیک جایی همین جاها ست .»و دنبال تخت بزرگی می گشت به نام عرش ؛ که کسی بر آن تکیه زده باشد . او همه آسمان را گشت اما نه تختی بود و نه کسی . نه رد پایی روی ماه بود نه نشانه ای لایه ستاره ها .

از آسمان دست کشید ، از جستجوی آن آبی بزرگ هم .

آن وقت نگاهش به زمین زیر پایش افتاد . زمین پهناور بود و عمیق . پس جا داشت که خدا را در خود پنهان کند .

زمین را کند ،ذره ذره و لایه لایه هر روز فروتر رفت و فروتر .

خاک سرد بود و تاریک ونهایت آن جز یک سیاهی بزرگ چیز دیگری نبود .

نه پایین و نه بالا ، نه زمین و نه آسمان . خدا را پیدا نکرد . اما هنوز کوه ها مانده بود . دریاها و دشت ها هم . پس گشت و گشت . پشت کوه ها و قعر دریاها را ، زیر تک تک همه ریگ ها را . لایه همه ی قلوه سنگ ها و قطره قطره آبها را . اما خبری نبود ، از خدا خبزی نبود.

ناامید شد از هرچه گشتی بود و از هرچه جست وجو .

آن وقت نسیمی وزیدن گرفت . شاید نسیم فرشته بود که می گفت خسته نباش که خستگی مرگ است . هنوز مانده است ، وسیع ترین و زیباترین عجیب ترین سرزمین هنوز مانده است . سرزمین گمشده ای که نشانش روی هیچ نقشه ای نیست .

نسیم دور او گشت و گفت :«این جا مانده است ،این جا که نامش تویی .» و تازه او خودش را دید ، سرزمین گمشده را دید . نسیم دریچه کوچکی را گشود ،راه ورود تنها همین بود . واو پا بر دلش گذاشت و وارد شد .خدا آن جا بود . بر عرش تکیه زده بود و او تاز فهمید عرشی که در پی اش بود ،همین جاست .

سال ها بعد وقتی که او به چشم های خود برگشت ،خدا همه جا بود ؛ هم در آسمان و هم در زمین . هم زیر ریگ های دشت و هم پشت قلوه سنگ های کوه ، هم لایه ستاره ها و هم روی ماه .

وای اگر پرنده ای را بیازاری

sanjaghak110 — Thu, 23 Apr 2009 18:02:18 GMT

پسرک بی آنکه بداند چرا ، سنگ در تیرکمان کوچکش گذاشت و بی آنکه بداند چرا،گنجشک کوچکی را نشانه رفت . پرنده افتاد ، بال هایش شکست و تنش خونی شد . پرنده می دانست که خواهد مرد . اما پیش از مردنش مروّت کرد و رازی را به پسرک گفت تا دیگر هرگز چیزی را نیازارد .

پسرک پرنده را در دست هایش گرفته بود تا شکار تازه خود را تماشا کند . اما پرنده شکار نبود . پرنده پیام بود.پس چشم در چشم پسرک دوخت و گفت : « کاش می دانستی که زنجیر بلندی است زندگی ، که یک حلقه اش درخت است و یک حلقه اش پرنده .یک حلقه اش انسان ویک حلقه اش سنگریزه.حلقه ای ماه وحلقه ای خورشید.

و هرحلقه در دل حلقه ای دیگر است . و هر حلقه ای پاره ای از زنجیر ؛ و کیست که در این حلقه نباشد ؟!

و وای اگر شاخه ای را بشکنی ، خورشید خواهد گریست . وای اگر سنگ ریزه ای را ندیده بگیری ، ماه تب خواهد کرد . وای اگر پرنده ای را بیازاری، انسانی خواهد مرد .

زیرا هر حلقه ای را بشکنی ، زنجیر را کسسته ای . و تو امروز زنجیر خداوند را پاره کردی .»

پرنده این را گفت و جان داد .

و پسرک آن قدر گریست تا عارف شد .