پیامبری و درختی و جوانی در جوار هم بودند . پیامبر نامش آشنا بود درخت نامش سرو و جوان نامی نداشت ، او شهیدی گمنام بود .

پیرزنی دوا ن دوان به سمتشان آمد . سراسیمهخودش را روی مزار پیامبر انداخت ، (بی آنکه او را بشناسد) و به زاری گفت : پسرم را از تو می خواهم ،شفایش را.

وبه شتاب ،آبی روی سنگ شهید پاشید (بی آنکه نامش را بداند) و به گریه گفت پسرم را . و به چشم بر هم زدنی دستمالی بر دست درخت بست ،(بی آنکه بداند چرا)و به التماس گفت : شفایش را .

پیرزن با همان شتابی که آمده بود، رفت . او می دانست فرصت چقدراندک است . پیرزن در جستجوی استجابت دعا می دوید .

پیرزن دور شد و پیامبر و درخت و شهید او را می نگریستن .

درخت به پیامبر گفت : چقدر بی قرار بود ! دعاییکن، ای پیامبر ، پسرش را و شفایش را . و پیامبر به شهید گفت : چقدر عاشق بود !دعایی کن ، ای شهید ، پسرش را و شفایش را . و هر سه به خدا گفتند : چقدر مادر بود ! اجابتی کن، ای خدا، دعایمان را و پسرش را و شفایش را .

فردای آن روز پیکر پیرزنی را بر روی دست می بردند ، مردم ،با گام هایی شمرده ، بی هیچ شتابی .

و آن سوتر، پسری آرام دستمالی را از درختی باز کرد ، سنگ قبر شهیدی را با گلاب می شست و اما پسر نمی دانست چه کسی دستمال را بر درخت بسته است و نمی دانست چرا سنگ شهید خیس است و نمی دانست این جای پنج انگشت کیست که بر مزار پیامبر مانده است .

پسر رفت و هرگز ندانست که درخت و پیامبر و شهید برایش چه کرده اند .

پسر رفت و هرگزندانست که مادرش برای شفایش تا کجاها دویده بود .